Tadeusz Lelo (ur. 12 lutego 1898 w Sędziszowie, zm. w 1971) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Urodził się 12 lutego 1898 w Sędziszowie, w ówczesnym powiecie ropczyckim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Stanisława, urzędnika kolejowego, i Marii z Birnbaumów. Był młodszym bratem Józefa Hermana (ur. 1889), zawiadowcy stacji Kielce, kapitana piechoty rezerwy Wojska Polskiego, odznaczonego Medalem Niepodległości i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie do c. k. Gimnazjum w Bochni. 28 czerwca 1914 ukończył naukę w klasie VIa. Sytuacja na froncie wschodnim I wojny światowej uniemożliwiła mu kontynuowanie nauki. 1 czerwca 1915 wstąpił do Legionów Polskich i jako szeregowiec został przydzielony do 5. kompanii 5 pułku piechoty. 4 lipca 1916 w bitwie pod Kostiuchnówką dostał się do niewoli rosyjskiej. W niewoli pracował w Kijowie, Charkowie i Tule. W grudniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 6 pułku strzelców polskich. W pułku ukończył szkołę podoficerską. Od lipca 1918, po rozbrojeniu korpusu, przebywał w okolicach Wołkowyska.