„Niedźwiedź” (inna nazwa: „Niedźwiedzica”, „Dzik”) – posąg o domniemanej roli kultowej, powstały prawdopodobnie w okresie lateńskim (około 400–200 roku p.n.e.), umieszczony w 1903 roku na szczycie Ślęży, związany z kręgiem kultury celtyckiej„Zagadnienie egzystencji centrum kulturowego w dobie celtyckiej na górze o tej nazwie zwanej też Sobótka ma już sporą literaturę przedmiotu”. W: Witold Hensel. Polska Starożytna. Ossolineum, 1988, s. 459-460.

Charakterystyka Rzeźba wykonana dość prymitywnie z jasnego granodiorytu biotytowego, tzw. granitu strzeblowskiego, zapewne ślężańskiego, długa na około 148 cm, o szerokości od 47 do 57 cm, wysoka na około 100 cm przedstawia schematycznie przedstawione zwierzę stojące na czterech łapach, zapewne niedźwiedzia lub dzika, z niedźwiedzim ogonem. Pary łap zostały przedstawione jako kolumny. Posąg jest uszkodzony – brak dolnych części łap, a powierzchnia głowy jest zniszczona. Na rzeźbie wyryto dwa znaki: jeden starszy na boku rzeźby (obecnie zatarty) i drugi w postaci ukośnego krzyża na brzuchu, wykonany prawdopodobnie na początku XX wieku.