6 marca 1945 roku w bydlęcym wagonie został wywieziony transportem kolejowym na Wschód przez Wilno, Mińsk, Smoleńsk, Moskwę, Gorki, Kotłas do Gułagu nad rzekami Ischmą i Peczorą w tajdze. Za zgodą politruka Hellwiga Gerhard Fittkau zorganizował tam 1 kwietnia 1945 nabożeństwo wielkanocne za deportowanych w barakach obozowych.
25 maja 1945 roku został przeniesiony do obozu lazaretu w Workucie za kołem podbiegunowym. Z powodu pelagry i osłabienia został zwolniony z obozu w Workucie w połowie sierpnia 1945. Pociągiem towarowym przez Imżę, Gorki, Moskwę, Orszę, Mińsk, Brześć i Polskę, po 28 dniach dotarł do Frankfurtu nad Odrą w radzieckiej strefie okupacyjnej NRD.
Od 24 września 1945 roku zamieszkał w szpitalu św. Gertrudy w dzielnicy Berlina-Köpenick prowadzonym przez zgromadzenie zakonne sióstr katarzynek z Braniewa. Jako świadek deportacji spisał w autobiograficznej książce swoje wspomnienia z lat 1944–1945 w książce Mein 33. Jahr. Książka została po raz pierwszy opublikowana w pięciu wydaniach w Nowym Jorku, następnie została przetłumaczona na dwanaście języków, w tym na język polski, i wielokrotnie wznawiana na całym świecie.