Zwiększenie możliwości dla naukowców pochodzących ze społeczności tubylczych doprowadziło do rozpowszechnienia się innych metod przekazywania wiedzy, bardziej zgodnych z tradycyjnymi metodami przekazu – Berkes przywołuje przykład badaczki, która wiedzę ekologiczną swojej społeczności ukazała w formacie pieśni i legend.

Robert Johannes w swoich badaniach na Archipelagu Palau w latach 70. XX wieku, był w stanie w przeciągu kilku miesięcy zebrać lokalizacje tarła oraz 55 gatunków ryb zmierzających z ruchem księżyca na tarło. Ukazuje to, iż tradycyjna wiedza ekologiczna może być wykorzystana w zbieraniu ważnych informacji badawczych.

Przypisy

Bibliografia M.K. Anderson, M.G. Barbour, Simulated Indigenous Management: A New Model for Ecological Restoration in National Parks, „Ecological Restoration”, 21 (4), 2003. DOI: 10.3368/er.21.4.269 [dostęp 2024-06-13] (ang.). Fikret Berkes, Sacred ecology, wyd. 2nd ed, New York: Routledge, 2008. ISBN 978-0-415-95827-1, OCLC 156975313 [dostęp 2024-06-13]. Fikret Berkes, International Union for Conservation of Nature and Natural Resources (red.), Common property resources: ecology and community-based sustainable development, London ;