Według niemieckich raportów spośród 1018 Żydów, których wygnano z Chełma, 440 zostało zastrzelonych na drodze do Hrubieszowa „podczas próby ucieczki”. Daniel Blatman powołując się na relacje świadków, podaje, że na drodze z Chełma do Hrubieszowa zamordowano od 200 do 800 Żydów. Według Huberta Kuberskiego liczba ofiar wyniosła od 440 do 800. Portal Wirtualny Sztetl szacuje ją na około 300 osób. Z kolei według relacji żydowskich do Chełma powróciło około 400 Żydów, co oznaczałoby, że nawet do 1600 mężczyzn zostało zamordowanych w trakcie „marszu śmierci”.

Daniel Blatman uznaje „marsz śmierci” z Chełma do Hrubieszowa za jeden z najtragiczniejszych incydentów, które towarzyszyły masowym przesiedleniom polskich Żydów organizowanym przez niemieckich okupantów w latach 1939–1941. Fakt, iż ofiarą padli wyłącznie mężczyźni, wskazuje jego zdaniem, że celem Niemców było usunięcie ze strefy przygranicznej tych Żydów, których zgodnie ze stereotypem „żydokomuny” uznawano za „element niebezpieczny”. Dieter Pohl wskazuje z kolei, że był to jeden z pierwszych masowych mordów na Żydach, do których doszło w dystrykcie lubelskim Generalnego Gubernatorstwa.

Epilog Większość ofiar „marszu śmierci” spoczywa w masowym grobie w Mojsławicach.