Pod koniec stulecia wspólnota liczyła ponad 3000 wiernych i posiadała trzy filie – w Kalwarii, Serejach i Wyłkowyszkach. W dwudziestoleciu międzywojennym nabożeństwa odprawiano zarówno po niemiecku, jak i po litewsku.

Świątynia została zamknięta po wybuchu II wojny światowej, część wiernych przesiedlono w głąb Niemiec, a część wywieziono na Syberię. Budynek został zdewastowany, zdjęto krzyż i dzwon, a wieża została zniszczona przez pocisk. Po 1945 roku kościół pełnił funkcję magazynu oraz hali sportowej. W 1984 sporządzono projekt przebudowy kościoła, w następnych latach odbudowano dzwonnicę. W 1988 planowano urządzić w nim salę koncertową. Pod koniec lat 80. rozebrano jeden z budynków należących dawniej do szkoły ewangelickiej, a pozostałe budynki parafii służyły jako mieszkania dla nauczycieli.

Po odzyskaniu niepodległości przez Litwę w reaktywację wspólnoty zaangażowała się Lidija Narušienė. Skontaktowała się z luteranami zamieszkującymi okoliczne miejscowości. Na początku roku 1990 w domu Narušienė odprawiono pierwsze nabożeństwo luterańskie, w którym uczestniczyło 38 osób oraz reprezentant konsystorza. Powstała również sześcioosobowa rada parafialna.