Igor Tawryczewski (ur. 21 stycznia 1927 w Bydgoszczy, zm. 12 stycznia 1989) – polski architekt, uczestnik odbudowy Wrocławia w latach 1952-1964.

Życiorys Urodził się 21 stycznia 1927 r. w Bydgoszczy. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, który ukończył w 1951 r. Po studiach pracował w Państwowym Przedsiębiorstwie Budowlanym - Wrocław (1951-1954 r.), następnie w Miastoprojekcie Wrocław, gdzie pełnił funkcję architekta i kierownika zespołu projektowego. W tym czasie współprojektował - m.in. z Jadwigą Grabowską-Hawrylak i z żoną Marią Tawryczewską - wiele znaczących dla miasta obiektów, które dzisiaj są ikonami powojennej wrocławskiej architektury modernistycznej. Kilka z nich zostało m.in. nagrodzonych: Dom Naukowca na Placu Grunwaldzkim otrzymał dwie nagrody - tytuł "Mister Wrocławia" w 1960 r. i "Budynek Roku" w 1961 r., zaś budynek przy ul. Grabiszyńskiej uzyskał wyróżnienie w plebiscycie "Mister Wrocławia" w 1963 r. W 1964 r. Igor Tawryczewski wyjechał z żoną do Londynu, gdzie ukończył studium podyplomowe a AA School of Architecture (1967 r.) i pracował w zawodzie. Po powrocie do Polski w 1979 r. zamieszkał z żoną Marią Tawryczewską w Warszawie, gdzie pracował jako projektant do 1989 r. w Miastoprojekt-Budopol.