Stare miasto w Hawanie (Stara Hawana, ) – najstarsza, zabytkowa część Hawany, stolicy Kuby, położona w centralnej części miasta, nad zachodnim brzegiem Zatoki Hawańskiej. Zasadniczo odpowiada tej części miasta, która znajdowała się w obrębie murów miejskich, zburzonych w 1863 roku. Dzielnica administracyjna La Habana Vieja zajmuje znacznie większy obszar. Stare miasto w całości umieszczone jest na liście światowego dziedzictwa UNESCO w ramach wpisu „Zespół zabytkowy w Hawanie i jego system fortyfikacji”, obejmującego także rozproszone w okolicy forty i inne budowle obronne.
Stare miasto zajmuje obszar 214 hektarów. Jest jednym z najbardziej okazałych zespołów urbanistycznych epoki kolonialnej obu Ameryk. Najstarsze budowle, place i ulice sięgają wiekiem początków istnienia miasta, tj. XVI wieku. Układ przestrzenny i architektura Starej Hawany kształtowały się do początków XIX wieku, od tamtej pory przetrwały w zasadniczo niezmienionym kształcie. Charakterystyczną cechą Hawany, która wyróżnia ją na tle innych metropolii założonych przez Hiszpanów w Ameryce Łacińskiej, jest brak jednego, centralnego placu, na którym skupiałoby się życie społeczne, polityczne i religijne mieszkańców. Zamiast tego do początku XVII wieku powstały trzy duże place – , i , a w późniejszym czasie dwa kolejne – oraz Plaza del Cristo.