Odwłok jest na spodzie czarny, owłosiony i rzadko punktowany. Ostatni z jego sternitów ma tylny brzeg lekko uwydatniony u samca i lekko wklęsły u samicy. Genitalia samca mają edeagus o płacie środkowym smukłym, w widoku bocznym zakrzywionym, silnie zesklerotyzowanym z środkowo-grzbietową częścią błoniastą i opatrzoną języczkowatym sklerytem; wierzchołek płata jest węższy od nasady, języczkowaty, zaostrzony i ku górze odgięty. Tegmen ma Y-kształtną część nasadową, a obręcz szeroką u podstawy i zwężającą się ku szczytowi. Prawie kwadratowa paramera ma gęste szczecinki na wierzchołkowej krawędzi. W błoniastym endofallusie obecna jest para zesklerotyzowanych, ziarenkowanych poletek. Genitalia samicy mają prawie trójkątne pokładełko o szerokiej podstawie i nieco zwężonym szczycie podzielonym na dwa głaszczki waginalne, z których każdy ma dwa baculi.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla skraje lasów, zadrzewienia, nasadzenia przydrożne i parki. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są monofagicznymi fitofagami żerującymi na topolach, zwłaszcza na osice. Larwy są endofoliofagami minującymi liście rośliny żywicielskiej, przy czym miny Z. turneri nie zostały opisane. Wyrośnięte larwy opuszczają liście jesienią i przepoczwarczają się w glebie. Stadium zimującym jest poczwarka lub owad dorosły.