W przypadku sekwencjonowania powyższego przykładowego DNA zobaczylibyśmy na autoradiogramie prążek odpowiadający frakcji złożonej z bardzo niewielkich, szybko wędrujących cząsteczek skopiowanego DNA. Powiedzmy, że dostrzeżemy go w linii rozdziału produktów reakcji typu T. Będzie to oznaczać, że produkty sekwencjonowania zawierają nukleotyd tyminowy w niewielkiej odległości od startera. Powinniśmy wtedy odszukać na autoradiogramie następny w kolei prążek odpowiadający fragmentom DNA dłuższym o jeden nukleotyd od analizowanych poprzednio. Przy użyciu powyższego autoradiogramu możemy dostrzec kolejny prążek wśród produktów reakcji typu A. Na tej podstawie możemy dojść do wniosku, że produkty sekwencjonowania w pewnej niewielkiej odległości od startera zawierają kolejno nukleotydy T i A.
Podobnie następne prążki (przybliżając się do linii naniesienia prób) zobaczylibyśmy wśród produktów z reakcji typu C, potem wśród produktów reakcji G, A, G, A, T itd. W ten sposób uzyskujemy sekwencję nici DNA komplementarnej wobec tej, która była kopiowana w reakcji sekwencjonowania;