Wanda Szrajber (s. Dominika Szrajber CSSBVMI) (ur. 2 lutego 1886 w Warszawie, zm. 19 maja 1962 w Poniatowie) – polska artystka, ceramiczka, pedagożka.
Życiorys Była córką Wandy z Mielęckich i Eligiusza Wiktora Szrajbera – architekt, geodeta oraz tłumacz dzieł Józefa Ignacego Kraszewskiego na język niemiecki. W latach 1904–1906 studiowała na Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, gdzie prócz rysunku, malarstwa, rzeźby i grafiki uczestniczyła w otwartych zajęciach sztuki stosowanej, co było wówczas nowością w szkolnictwie artystycznym. Szrajberówna zwana przez znajomych „Przepióreczką” lub „Parasolem” już wtedy wykazywała duże zdolności pedagogiczne, ponieważ prowadziła wraz ze swoimi profesorami niedzielne kursy rysunku dla rzemieślników a także dla dzieci.
Podczas jednego z plenerów zimowych w Rybniszkach pod Witebskiem poznała dr Karola Benni, który był prezesem Towarzystwa Popierania Przemysłu Ludowego. Prawdopodobnie dzięki niemu otrzymała stypendium i w 1907 roku wyjechała na półroczne studia do L’Académie de la Grande Chaumiére w Paryżu, a następnie spędziła dwa lata w Szkole Sztuk Stosowanych w Miluzie. Po powrocie do Polski pracowała przez 4 lata w Szkole Akcyjnej w ZawierciuElżbieta Miecznikowska, W wiśniewskiej garnkowni pani Wandy, Warszawa 2019, s.