ISBN 978-83-64676-41-3.
W roku 1935 wróciła do Płocka i podjęła pracę w Prywatnej Żeńskiej Szkole Zawodowej prowadzonej przez Zgromadzenie Sióstr Służek NMP Niepokalanej jako nauczycielka rysunku i robót ręcznych. Rok później wstąpiła do zakonu przyjmując imię Dominika. W 1936 zorganizowała i prowadziła w Płocku Kursy Pamiątkarstwa Regionalnego oparte na metodzie indywidualnego rozwijania wrodzonych predyspozycji i niekorzystania z gotowych wzorówElżbieta Miecznikowska, W wiśniewskiej garnkowni pani Wandy, Warszawa 2019, s. 117-118. ISBN 978-83-64676-41-3. W 1938 roku opuściła Płock i wyjechała do domu generalnego służek w Mariówce. Okres okupacji spędziła w Częstochowie, gdzie kontynuowała nieoficjalnie działania artystyczno-pedagogiczne w pracowni siostry Józefaty Bogolubow. Po 1945 pracownia ta przemieniła się w Fabrykę Wyrobów Ceramicznych „Czyn” i kontynuując najlepsze tradycje rzemiosła pamiątkarskiego i wyrobu dewocjonaliówJanina Oranżyna, Dewocjonalia częstochowskie, [w:] "Polska Sztuka Ludowa" 1976, nr 2, s. 115-120.. W roku 1953 wytwórnia została upaństwowiona a Wanda Szrajber pracowała w niej odtąd jako szeregowa robotnica do roku 1958, kiedy przeszła ze względu na stan zdrowia na emeryturęElżbieta Miecznikowska, W wiśniewskiej garnkowni pani Wandy, Warszawa 2019, s. 134-135. ISBN 978-83-64676-41-3.