Budowa i instrumenty naukowe Satelita ma masę 4059 kg, a paliwo 107 kg. Umieszczony będzie na orbicie typu halo wokół punktu L2 (oddalonego od Ziemi o 1 500 000 km), rozważana była też orbita geostacjonarna. Znaczna odległość satelity od Ziemi ułatwia chłodzenie instrumentów (co jest konieczne ze względu na obserwacje w podczerwieni), ale zwiększa koszt transmisji danych.
mały|Inżynieryjny model kamery Satelita będzie zawierał tylko dwa instrumenty naukowe: Szerokokątna Kamera (ang. , WFI) – podczerwona kamera składająca się z 18 detektorów, które łącznie mają 288 milionów pikseli. Skala jednego piksela to 0,11 sekundy łuku. Łączne pole widzenia to 0,281 stopnia kwadratowego, co jest 100 razy większe niż kamery ACS na Kosmicznym Teleskopie Hubble’a. Duże pole widzenia kamery jest kluczową cechą umożliwiającą efektywne obserwacje dużych obszarów nieba. Kamera będzie czuła na fale o długości od 0,48 do 2,3 μm. Koronograf (ang. , CGI) – instrument przysłaniający światło gwiazdy, w celu obrazowania obiektów, które zwykle są niewidoczne ze względu na rozproszone światło gwiazdy. Możliwe będą badania w paśmie widzialnym: obrazowanie, polarymetria oraz spektroskopia niskiej rozdzielczości. W skład układu optycznego wchodzą m.in.