i 10 Dywizji Piechoty i, po wycofaniu się oddziałów polskiej straży granicznej, nawiązały styczność ogniową z pododdziałami polskich oddziałów wydzielonych.
Od wczesnych godzin rannych 1 pułk kawalerii KOP, broniący się w Bolesławcu, odparł wszystkie ataki pułku zmotoryzowanego SS „Leibstandarte Adolf Hitler”, zadając mu straty w ludziach i sprzęcie bojowym oraz utrzymał bronioną pozycję. Po odparciu natarcia w rejonie Bolesławca dowódca OW płk Grobicki nakazał dowódcy pułku kawalerii ppłk. Feliksowi Kopciowi skierować swoje szwadrony na Sokolniki. Natomiast dowódcom batalionów ON „Wieluń I” i „Wieluń II” polecił wykonać natarcie z lasu na wschód od Mieleszyna w kierunku południowym na oddziały niemieckiej 1 Dywizji Lekkiej, które maszerowały na Wieluń. Na przygotowujące się do natarcia bataliony ON Niemcy położyli ogień zaporowy i polskie natarcie zostało zerwane już na podstawach wyjściowych. 92 kompania TKS, wzmocniona kompanią kolarzy, opóźniała nieprzyjaciela przez cały dzień na kierunku: Wieruszów – Sokolniki.