W 1943 została wskazana przez niemieckiego okupanta do wywozu na roboty do Rzeszy. Jednakże po komisji lekarskiej uciekła, a potem ukrywała się. Do Polski w nowych granicach wróciła w 1945 z pierwszym transportem repatriantów, którego była kierowniczką. Było to dla niej – młodej kobiety – trudne zadanie, gdyż transport składał się z 22. wagonów przepełnionych ludźmi oraz wszelkiego rodzaju dobytkiem łącznie ze zwierzętami gospodarskimi i domowymi. Ponadto w drodze zmarło dziecko i musiała zorganizować pogrzeb. Pociąg miał dotrzeć do Warszawy. Kiedy po przybyciu do celu repatrianci ujrzeli stolicę leżącą w gruzach, postanowili jechać dalej. Ostatecznie końcową stacją transportu stała się 3 maja Wschowa.
Ona jednak wróciła z rodziną do Warszawy i podjęła studia na Wydziale Architektury od niedawna przywróconej do działania Politechniki Warszawskie. Jednocześnie zarabiała na utrzymanie pracując przy odbudowie gmachu Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Chcąc dopomóc rodzicom w kształceniu młodszego rodzeństwa, musiała jednak znaleźć lepiej płatną pracę. Przerwała więc studia i wyjechała do Gdańska. Tam dokończyła naukę, uzyskując dyplom Politechniki Gdańskiej.