Ostatnia z nich miała niebagatelny wpływ na rozwój w Niemczech szkół Formgeschichte (określającej nade wszystko „prehistorię” – a więc etap ustnego przekazywania treści biblijnych ksiąg, z Ewangeliami na czele), Traditionsgeschichte (badającej pierwotne formy literackie zawarte w przekazie ustnym) oraz Redaktionsgeschichte (uwagę poświęca procesom twórczym dokonywanym przez poszczególnych redaktorów spisujących tradycje ustne)https://www.biblia.info.pl/blog/metody-interpretacji-pisma-swietego/ (dostęp 16.05.2024 r.); K. Romaniuk, Morfokrytyka i historia redakcji, Warszawa 1983, ss. 8-79..
Powstanie tak licznych szkół i metod naukowych co do zasady nie napotkało oporu w kościołach protestanckich. Na gruncie katolickim wzbudziło jednak wątpliwości Magisterium co do ich użyteczności i słuszności w interpretowaniu Biblii.
Tematykę tę, z perspektywy katolickiej, podejmowały katolickie dokumenty kościelne, takie jak: encykliki Providentissimus Deus (papież Leon XIII, 1893), Divino afflante Spiritu (papież Pius XII, 1943), a wreszcie Konstytucja Dei Verbum (Sobór Watykański II, 1965) czy dokument Papieskiej Komisji Biblijnej Interpretacja Pisma Świętego w Kościele (1993).
Metody interpretacji Biblii