W przypadku języka cudzoziemców błąd językowy może wynikać z niedoskonałej znajomości języka obcego, włączając w to braki w stosowaniu podstawowych zasad przezeń narzucanych. W badaniach z zakresu akwizycji języka drugiego pojęcie błędu (; błąd sensu stricto) odnosi się do uchybień językowych popełnianych przez osoby uczące się języka, których podłożem jest niedostateczne jego opanowanie. Natomiast mianem pomyłek (; błędy sensu largo) określa się niesystematyczne, doraźne odstępstwa od przyswojonych zasad (usterki performancji), łatwe do skorygowania. W nauczaniu języków obcych za ramę odniesienia przyjmuje się przeważnie dialekt standardowy. Z perspektywy komunikacji wypowiedź można uznać za błędną, jeśli powoduje zakłócenia komunikacyjne, a za poprawną – jeśli takich zakłóceń nie wywołuje, nawet jeśli nie spełnia wymogów gramatyczności.
Pojęcie błędu funkcjonuje także w kontekście oceny wypracowań, gdzie przybiera zasadniczo odmienny sens. Korekta dokonywana przez nauczyciela często opiera się na jego własnym idiolekcie. W traduktologii mówi się o błędach tłumaczeniowych (translacyjnych), wynikających np. z braku kompetencji tłumaczeniowych lub niezrozumienia tekstu źródłowego. Błąd translacyjny może również polegać na użyciu sformułowania niespotykanego w języku docelowym, np.