Z początkiem I wojny światowej oddalił się od Ligi Narodowej. W kwietniu 1915 założyciel i członek efemerycznej Partii NarodowejPartia była nazywana także „Marylszczykami” lub „Partią Marylskiego”, sprzeciwiającej się kierunkowi narodowo-demokratycznej polityki zagranicznej. Od 1915 roku był wiceprzewodniczącym Komitetu Obywatelskiego guberni warszawskiej. W 1916 roku był członkiem prezydium Towarzystwa Miłośników Historii. Od 1917 był członkiem i jednym z przywódców Zjednoczenia Narodowego. W 1918 roku został członkiem Rady Stanu z ramienia tzw. Międzypartyjnego Koła Politycznego. Był członkiem Rady Nadzorczej Polskiej Macierzy Szkolnej. Zasiadał także w Sejmiku Powiatowym oraz we władzach lokalnych i centralnych Rady Głównej Opiekuńczej.
Po odzyskaniu niepodległości, w 1919 roku uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy z listy nr 1 w okręgu wyborczym nr 15 (Grodzisk Mazowiecki). Zasiadał w komisjach: regulaminowej i nietykalności poselskiej, rolnej oraz wodnej, której był przewodniczącym. Reprezentował Związek Sejmowy Ludowo-Narodowy w Konwencie Seniorów. W latach 20. był członkiem Zarządu Głównego Związku Ludowo-Narodowego oraz zarządu okręgowego tej organizacji na województwo warszawskie. W 1922 roku ponownie wybrany posłem z listy nr 8 (ChZJN) w okręgu wyborczym nr 2 (Warszawa). Pracował w komisji spraw zagranicznych.