Konrad IV Starszy (oleśnicki) (ur. 1380–1390, zm. 9 sierpnia 1447 r. w Jelczu), biskup wrocławski w latach 1417–1447, książę oleśnicki w latach 1412/1413–1416, potem samodzielny pan na Kątach, Bierutowie, Prudniku i Sycowie.
Pochodzenie Konrad IV Starszy był najstarszym synem księcia oleśnickiego Konrada III Starego i bliżej nieznanej Guty. Imię Konrad nosili również czterej jego młodsi bracia wyróżniani przez historyków tylko dzięki liczbie porządkowej i przydomkowi. Konrad IV, mimo że był najstarszy i miał możliwość odziedziczenia po ojcu księstwa oleśnickiego, wybrał karierę duchowną.
Kariera kościelna Jego kariera rozwijała się błyskawicznie. Najpóźniej z końcem 1399 r. został klerykiem wrocławskim. Wprawdzie zabiegi rok później o kanonię wrocławską i probostwo w Domasławiu zakończyły się niepowodzeniem, lecz nie zniechęciło to Konrada, który od co najmniej 1410 r. był kanonikiem wrocławskim, a w latach 1411–1417 prepozytem kapituły. W 1411 r. rozpoczął starania o biskupstwo warmińskie. W tym celu udał się nawet w daleką podróż do Rzymu i chociaż wyprawa zakończyła się niepowodzeniem to jako rekompensatę otrzymał tytuł magistra i notariusza papieskiego. W 1412 r. zrezygnował z kanonii w Ołomuńcu.