Choć waga w stosunku do poprzednika wzrosła o 35 kilogramów, tak samochód oparto na aluminiowej platformie wykonanej z lekkich stopów, a także wykorzystano w nim takie rozwiązania jak: system beprzewodowych hamulców, skrętne koła tylnej osi, a także rozbudowany pakiet trybów jazdy zmieniających charakterystykę układu napędowego w zależności od preferencji kierowcy. Kabina pasażerska została utrzymana w tożsamej z innymi obecnymi wówczas w gamie Ferrari wzornictwie, z dwoma segmentami okalającymi kolejno kierowcę i pasażera z niewielkim zestawem przycisków oraz ekranem systemu multimedialnego na środku kokpitu o przekątnej 10,25 cala. Przed kierowcą ulokowano z kolei cyfrowe zegary wyświetlane na kolejnym ekranie, który zyskał przekątną 15,6 cala, a pasażer zyskał własny ekran o przekątnej 8,8 cala.
Zgodnie z nazwą, do napędu Ferrari 12Cilindri wykorzystana został benzynowy silnik typu V12 o pojemności 6,5 litra i mocy 830 KM. Jednostka umożliwiła osiągnięcie do 9500 obrotów na minutę, a maksymalny moment obrotowy wyniósł 658 Nm. Sprint od 0 do 100 km/h wyniósł 2,9 sekundy, do 200 km/h 7,9 sekundy, z kolei prędkość maksymalna wyniosła 340 km/h.