Zbigniew Leo (ur. 12 marca 1925 w Warszawie, zm. 13 maja 2024) – powstaniec warszawski, żołnierz Polskich Sił Zbrojnych.
Syn Stanisława i Czesławy (z domu Przasnyskiej). Uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie do Gimnazjum im. Wojciecha Górskiego, w którym w 1939 ukończył pierwszą klasę. Od roku 1935 należał do 25. Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Hetmana Stanisława Żółkiewskiego. Edukację podczas okupacji niemieckiej kontynuował w ramach tajnego nauczania, dzięki czemu w 1944 zdał maturę. Od początku II wojny światowej działał w tajnym harcerstwie, a w 1943 został zaprzysiężony jako żołnierz kompanii Odwet 4. Rejonu V Obwodu Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej. W tym czasie podjął pracę w Zakładach Philipsa przy ulicy Karolkowej. W trakcie powstania warszawskiego uczestniczył w walkach - najpierw w ataku na koszary SS, potem na terenie Kolonii Staszica, a następnie jako żołnierz Oddziału Osłonowego WZW na terenie Śródmieścia, w tym w obronie linii Nowego Światu. Po kapitulacji powstania trafił jako jeniec do Stalagu X B Sandbostel, a następnie do Stalagu XVIII C Markt-Pongau. 1 maja 1945 przedostał się do Szwajcarii, a następnie przez Francję do Szkocji, gdzie zgłosił się na ochotnika do 1. Dywizji Pancernej. Po demobilizacji powrócił do Polski i w 1947 rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej.