W 1967 roku poznała Jima Morrisona, który namówił ją do kontynuowania śpiewania. Przez jakiś czas byli kochankami. Dla niego przefarbowała włosy na rudo. Po śmierci Morrisona nagrała swoją wersję utworu „The End”.
Miała syna, , ze związku z Alainem Delonem, który nie uznał go jako syna. Chłopca widywała rzadko, raz nawet nie widzieli się przez trzy lata.
W latach 70. wyjechała do Paryża. Do wczesnych lat 80. wydała tylko dwa albumy. W tym okresie pogrążała się w nałogu heroinowym. W latach 80. od tego narkotyku uzależnił się również jej syn, który doprowadził się do takiego stanu, że był podtrzymywany przy życiu przez maszynę. Dźwięk tej maszyny Nico nagrała i umieściła na jednym ze swoich albumów.
Zmarła na Ibizie przez wypadek podczas jazdy na rowerze. Lekarze początkowo myśleli, że przeszła atak serca, bezpośrednią przyczyną śmierci był jednak krwotok śródmózgowy. Prochy Nico zostały złożone w grobie jej matki, na cmentarzu Grunewald-Forst w Berlinie. thumb|200px|Nico, 1974 thumb|Nagrobek Nico i jej matki na cmentarzu Grunewald-Forst w Berlinie
Dyskografia Albumy studyjne Chelsea Girl (1967) The Marble Index (1969) Desertshore (1970) The End...