w późniejszym czasie dołączyli do nich członkowie klasy średniej. Zabudowa dzielnicy trwała do połowy XX wieku. Do rewolucji kubańskiej (1959) uchodziła za enklawę najbogatszej części społeczeństwa.
Opis Układ urbanistyczny Vedado pozostaje w dużym stopniu niezmieniony względem stanu pierwotnego. Siatka prostopadłych do siebie ulic tworzy kwartały o bokach długości około 100 m. Dzielnicę przecinają cztery szerokie, reprezentacyjne aleje – biegnące równolegle do wybrzeża: Línea i Avenida 23; oraz w poprzek: Avenida de los Presidentes i Avenida Paseo. Wzdłuż wybrzeża biegnie bulwar nadmorski Malecón. Dzielnica cechuje się dużą ilością zieleni miejskiej. Zgodnie z założeniami XIX-wiecznych planistów większość ulic wysadzona jest drzewami, a wiele budynków mieszkalnych oddzielonych jest od ulicy przedogródkami. Niektóre kwartały pozostawiono niezabudowane, tworząc na nich parki miejskie. Zabudowa mieszkalna dzielnicy obejmuje zarówno wille w stylach neoklasycznym i eklektycznym, wiele z nich zaniedbanych, jak i nowsze bloki mieszkalne, w tym pierwszy wysokościowiec w Hawanie – oraz modernistyczny apartamentowiec .