Budynek gimnazjum św. Marii Magdaleny – nieistniejący budynek szkolny dawnego Gimnazjum św. Marii Magdaleny przy ulicy Marii Magdaleny we Wrocławiu, autorstwa Carla Zimmermanna, będący – obok kamienicy Sachsów i Wzgórza Leibicha – najwybitniejszym w mieście przykładem architektury neorenesansu włoskiego.
Historia szkoły
thumb|left|250px|Pierwszy budynek gimnazjum projektu Christopha Hacknera, wyburzony w 1867 roku Gimnazjum św. Marii Magdaleny było najstarszą miejską szkołą we Wrocławiu. Pierwsze wzmianki na jej temat pochodzą z 1267 roku. Pierwotnie znajdowała się na działce znajdującej się na północ od kościoła Marii Magdaleny, u zbiegu ulic dzisiejszych Wita Stwosza (Albrechtsgasse) i Łaciarskiej. Budynek był drewniany, dwukondygnacyjny: dwie sale lekcyjne dla młodszych uczniów znajdowały się w przyziemiu, a jedna sala dla starszych na parterze. Sale dla młodszych uczniów doświetlało jedenaście okien, sale na piętrze tylko dwa. Na I piętrze mieszkał również dyrektor szkoły i nauczyciele. W 1558 roku budynek został przebudowany lub odnowiony. Elewacja zewnętrzna została pomalowana i umieszczono na niej zegar słoneczny. Na ścianach sal lekcyjnych oraz na elewacji budynku umieszczono łacińskie sentencje.