W szpitalu pozostał do końca powstania. Nosił już wówczas stopień sierżanta podchorążego. Następnie wzięty do niewoli, przebywał jako jeniec w Stalagu IV-B/H Zeithain zlokalizowanym niedaleko miasta Riesa w Rzeszy.
Po powrocie do Polski podjął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W styczniu 1949 został aresztowany przez UB za działalność antypaństwową i skazany na 15 lat więzienia. Po zwolnieniu wyszedł na wolność w lutym 1955. Dzięki wstawiennictwu poznanego na studiach architekta Jerzego Kowarskiego został przyjęty do pracowni architektonicznej Jacka Nowickiego. Po kilku latach dokończył studia, otrzymując dyplom w 1961. W tym samym roku wstąpił do Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP). Przez wiele lat współpracował z profesorem PW Bohdanem Pniewskim. Był współautorem wielu gmachów, osiedli oraz różnego rodzaju obiektów budowlanych w Warszawie i poza nią.
Zajmował się także pracą dydaktyczną. Od 1965 do 1989 był nauczycielem w Żeńskiej Szkole Architektury im. Stanisława Noakowskiego. Okazjonalnie publikował teksty w prasie warszawskiej. W ostatnich latach życia był członkiem kapituły Nagrody im. Jana Rodowicza „Anody”, ustanowionej w 2011 przez Muzeum Powstania Warszawskiego.