W listopadzie 1940 roku budynek znalazł się na terenie getta. Stał się wtedy siedzibą żydowskiej Szkoły Pielęgniarek kierowanej przez Lubę Blum-Bielicką. Wraz z tzw. małym gettem został wyłączony z dzielnicy zamkniętej i włączony do „aryjskiej“ części miasta w sierpniu 1942 roku, w trakcie wielkiej akcji deportacyjnej.
W czasie powstania warszawskiego, od 3 sierpnia 1944 roku, w budynku mieścił się szpital powstańczy zgrupowania „Chrobry II”, zorganizowany przez dra Romana Bornsteina. Łóżka, narzędzia chirurgiczne oraz inne elementy wyposażenia na potrzeby nowo utworzonego szpitala przekazali właściciele przedsiębiorstwa Konrad, Jarnuszkiewicz i Spółka. W związku z rosnącą liczbą rannych liczbę miejsc w szpitalu zwiększono do 60–70, a później do około 150. 20 sierpnia 1944 roku szpital został zbombardowany przez Niemców i rannych przeniesiono m.in. do kamienicy przy ul. Złotej 22. Potem jednak wznowił działalność w pierwotnej lokalizacji i przyjmował rannych do kapitulacji powstania. Po kapitulacji stał się punktem zbiorczym dla rannych ewakuowanych z miasta.