Po okupacji współtworzył w 1945 wydziały politechniczne Akademii Górniczo-Hutniczej (AGH) w Krakowie. Objął tam stanowisko kierownika katedry budownictwa ogólnego na Wydziale Architektury. W latach 1948–1951 był na nim dziekanem. Wydziały politechniczne AGH dały początek w 1946 nowej uczelni – Politechnice Krakowskiej, której de facto był współorganizatorem. W 1949 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Profesorem zwyczajnym został w 1966.

Wykładał także na innych uczelniach. W okresie 1951–1959 nauczał w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Zielonej Górze. Natomiast od 1964 do 1970 był wykładowcą w katedrze etnografii Słowian na Uniwersytecie Jagiellońskim. Obok pracy dydaktycznej w latach 1954–1955 prowadził badania nad tatrzańskim budownictwem pasterskim. Ich wyniki ogłosił w publikacji naukowej Architektura i budownictwo pasterskie w Tatrach Polskich, wydanej w 1959.

Należał do kilku organizacji branżowych i naukowych. Był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich (pełnił w nim różne funkcje), Sekcji Architektury i Urbanistyki PAN i Sekcji Budownictwa Komitetu Inżynierii Lądowej PAN.