Po Małym Brzostku pozostało odrębne wójtostwo brzosteckie występujące jeszcze w źródłach XVI-wiecznych. Wójtowie z Małego Brzostku byli jednocześnie sołtysami Woli Brzosteckiej. Dwa rody z pretensjami do brzosteckiego wójtowstwa, Sąspowscy (później Białowodzcy h. Drużyna), potomkowie Stanisława z Saspolina, którzy weszli w posiadanie wójtostwa w Brzostku klasztornym oraz Uchaczowie h. Jastrzębiec, posiadały dwa osobne dwory z folwarkami i przynależące do nich majątki ziemskie. Przez kilkaset lat (od czasu lokacji Brzostku Małego do XVII w.), powołując się na odrębne dokumenty lokacyjne dwóch średniowiecznych miast, toczyły ze sobą burzliwe spory sądowe o wójtostwo i płynące z niego dochody. Około połowy XVII w. całe wójtostwo znalazło się w rękach opactwa tynieckiego.
W 1758 r. rajcy toczący spory z opatem Bartoszewskim, błędnie powołując się na dokument lokacyjny Małego Brzostku, próbowali zakwestionować prawo benedyktynów do zarządzania Brzostkiem. Oryginalny akt spłonął podczas najazdu wojsk siedmiogrodzkich księcia Jerzego II Rakoczego z 19 marca 1657 r., natomiast przetrwały jego liczne odpisy. Mieszczanie oskarżyli opactwo o sfałszowanie aktu lokacyjnego Brzostku.