Tętnica płucna lewa () – w anatomii człowieka tętnica krążenia małego prowadząca krew odtlenowaną z serca do lewego płuca. Jest jednym z dwóch (obok tętnicy płucnej prawej) końcowych odgałęzień pnia płucnego. Swój początek ma tuż poniżej wklęsłości łuku aorty, odchodząc od pnia płucnego mniej więcej pod kątem 60–70°. Od górnej powierzchni jej początkowego odcinka (lub jeszcze od pnia płucnego, w miejscu jego podziału) odchodzi więzadło tętnicze – włókniste pasmo tkanki łącznej dochodzące do dolnej powierzchni łuku aorty, będące pozostałością obecnego w życiu płodowym przewodu tętniczego. Tętnica płucna lewa przebiega z prawej strony na lewą, ku górze i tyłowi, z przodu od aorty zstępującej, krzyżuje lewe oskrzele główne od przodu, powyżej oskrzela płatowego górnego, następnie wnika do wnęki lewego płuca, w obrębie której położona jest najwyżej ze wszystkich głównych struktur korzenia płuca. W dalszym przebiegu leży wzdłuż bocznej strony oskrzela głównego. Dzieli się na tętnice (gałęzie) płatowe, segmentowe i podsegmentowe, dzielące się następnie na mniejsze tętnice przebiegające wzdłuż oskrzeli i oskrzelików i kończące się w pęcherzykach płucnych. Liczba i przebieg tych odgałęzień są zmienne.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Tętnica płucna lewa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.