Wąwóz był zagospodarowany przez ludzi już od ok. 1800 r., kiedy potokiem zaczęto spławiać drewno dla miejscowych hut szkła. Na dno dostawano się po drabinach, natomiast wzdłuż całej długości wąwozu biegł wąski, drewniany pomost umocowany do skały. Wiosną, gdy odbywał się spław dzięki wysokiemu poziomowi wody, pochodzącej z topniejących śniegów, w wąwozie często tworzyły się zatory. Specjalni pracownicy rozładowywali je bosakami, operując ze wspomnianych pomostów.
Z czasem, gdy zasoby drewna w górze potoku zaczęły się wyczerpywać, a Szklarska Poręba zaczęła być coraz częściej odwiedzana przez turystów, zarówno wąwóz jak i Wodospad Kamieńczyka urosły do rangi sporej atrakcji turystycznej. M. in. w poetyckiej formie opisał go ok. 1850 r. Bogusz Zygmunt Stęczyński w swym dziele pt. „Sudety, jako dalszy ciąg poematu Tatry w 24 pieśniach (...)”.
W obliczu rosnącego ruchu turystycznego w 1890 r. z inicjatywy Riesengebirgsverein wybudowano nowe schody do wąwozu od hotelu górskiego oraz betonowy pomost wiodący ku wodospadowi. W 1962 r. ułatwienia te poddano generalnemu remontowi.