Mikołaj Drużbacki (ur. 11 lipca 1895 w Wieliczce, zm. 11 września 1939 w Łucku) – polski duchowny rzymskokatolicki w diecezji przemyskiej, żołnierz Legionów Polskich, kapelan Ordynariatu Polowego (1936–1939).

Życiorys Urodził się w rodzinie urzędniczej, jako syn Filipa i Zofii z Finków. W latach 1905–1913 kształcił się w Zakładzie Naukowo-Wychowawczym oo. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem, gdzie zdał maturę. W 1913 roku rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. W 1914 roku mieszkał z rodziną w Rzęśnie Polskiej pod Lwowem.

Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionu Wschodniego. Gdy Legion został rozwiązany w Mszanie Dolnej, wstąpił do Legionów Polskich w Krakowie. Służył w 1 kompanii 1 baonu 3 Pułku Piechoty II Brygady Legionów Polskich. W kampanii karpackiej był sanitariuszem, gdzie 4 lutego 1915 roku został ranny w lewą rękę. Następnie przebywał na leczeniu w szpitalu w Dombo, gdzie zachorował na tyfus. W kwietniu 1915 roku powrócił do 3 pułku, gdzie uczestniczył w kampanii bukowińskiej i besarabskiej. 20 czerwca 1915 roku otrzymał awans na stopień plutonowego. Podczas działań pozycyjnych pod Rarańczą zachorował na dyzenterię. Następnie przebywał na leczeniu w szpitalu w Czerniowcach, gdzie zaraził się cholerą. Kolejne leczenie kontynuował w szpitalu w Miszkolcu.