Pierwszym sygnałem zmian w polskiej fantastyce było wydanie antologii Wołanie na Mlecznej Drodze z 1976 r., gdzie okazało się, że „debiutanci mają krytyczny stosunek do konwencji, starych tematów, są nieufni wobec techniki, kontestują optymistyczne wizje świata [...] a motywacja naukowa ulega wyraźnemu rozluźnieniu”. Wcześniej, dużym wydarzeniem w polskiej fantastyce pierwszej połowy lat 70. stał się debiut Adama Wiśniewskiego-Snerga Robot (1973), w którym autor główną uwagę poświęca „zagadnieniu istoty człowieczeństwa w świecie stechnicyzowanym”. Problemami psychologicznymi zajęli się w drugiej połowie lat 70. Jacek Sawaszkiewicz, Wiktor Żwikiewicz, Wiesław Malinowski, a także twórcy starszego pokolenia, znani do tej pory z pisania twardej fantastyki naukowej: Adam Hollanek, Konrad Fiałkowski, Krzysztof Boruń.
Problematyka Na przełomie lat 70. i 80. nastąpił rozkwit fantastyki w Polsce (zarówno ilościowy, jak i jakościowy). Niewiadowski pisze, że „w zasadzie po roku 1976 cała niemal polska SF staje się prozą o socjologicznym charakterze”.