Poetyka i myślenie utopijne.
Uznaje się, że pierwszą wydaną pozycją z tego podgatunku fantastyki była powieść Edmunda Wnuka-Lipińskiego Wir pamięci, która ukazała się w 1979, a największe uznanie i popularność zdobyły powieści Janusza A. Zajdla. Krytycy uważają, że swoistym zamknięciem nurtu w polskiej SF była powieść Marka Oramusa Dzień drogi do Meorii z 1990.
Antoni Smuszkiewicz do utworów zbliżonych do nurtu zalicza także powieści Stanisława Lema Wizja lokalna, Pokój na Ziemi i Fiasko.
Prawie wszystkie powieści ukazywały się z dużym opóźnieniem w stosunku do daty powstania. Pewną rolę odegrała tu polityka kulturalna władz po ogłoszeniu stanu wojennego, kiedy to – dla rozładowania nastrojów – w 1982 władze zdecydowały się na wydanie wielu wstrzymywanych do tej pory pozycji (również głównego nurtu, jak np. Miazga Andrzejewskiego), a także po latach starań na wydawanie czasopisma „Fantastyka”. Drugą jesień, powieść ukończoną w 1977, wydano dopiero pięć lat później, Sennych zwycięzców, napisaną w latach 1976–1978, wydano cztery lata później, a Twarzą ku ziemi, ukończoną w 1979, wydano po trzech latach.
Zobacz też Literatura fantastycznonaukowa w Polsce
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Łukasz Wróbel: Przegląd polskiej fantastyki socjologicznej
Kategoria:Polska fantastyka Kategoria:Polska w XX wieku Kategoria:Kultura PRL