Od 1965 do 1985 roku Biduni byli traktowani de facto na równi z obywatelami Kuwejtu i mieli zapewniony m.in. dostęp do edukacji, opieki zdrowotnej i wszystkich innych praw przysługujących obywatelom. Bezpaństwowcy stanowili 80–90% armii kuwejckiej w latach 70. i 80. XX wieku, aż do I wojny w Zatoce Perskiej.
W 1985 r., u szczytu wojny iracko-irańskiej, Biduni, ze względu na panujące antyirackie nastroje, zostali przeklasyfikowani na „nielegalnych mieszkańców” i odmówiono im praw przysługujących obywatelom.
W 1995 r. Human Rights Watch oceniła ich liczbę na 300 000.
Według informacji zgromadzonych przez OHCHR, Kuwejt dopuszcza się czystek etnicznych i ludobójstwa na Bidunach. W 1995 r., panująca dynastia Al Sabah deportowała 150 000 bezpaństwowców do obozów dla uchodźców położonych na pustyni w pobliżu granicy z Irakiem, gdzie zapewniono im tylko minimalną ilością wody, niewystarczającą ilością żywności oraz że grożono śmiercią gdyby próbowali wrócić do swoich domów poza obozem. W rezultacie wielu bezpaństwowców uciekło do Iraku. Istnieją doniesienia o wymuszonych zaginięciach i masowych grobach Bidunów.