W 1296 książę Bolko I nadał 9 łanów ziemi w Grosenie Eberhardowi de Richenstain. W 1303 dokupił kolejne 9 łanów koło Złotego Stoku. Prawdopodobnie w tym okresie w osadzie wybudowano zamek – lokum właścicieli miasta. W 1325 roku kopalnie w Złotym Stoku wymieniane są jako dobra w posiadaniu rodziny von Haugwitzów. W 1331 pierwszy raz występuje informacja o parafii. W 1336 roku Bolko II Mały odkupił Złoty Stok od Wacława Haugwitza, który przejął go w zastaw około 1325 roku. W 1341 roku osada wróciła do Haugwitzów.
Pod rządami Czech mały|Kościół św. Krzysztofa, po prawej fragment mennicy 20 marca 1344 roku Złoty Stok po raz pierwszy zostaje nazwany miastem. W 1345 Jan Luksemburski zwolnił mieszkańców miasta z części podatków za zasługi w walkach z księstwem świdnicko-jaworskim. Od 1356 miasto przestaje być własnością von Haugwitzów i przechodzi do rąk księcia Bolka II. W 1370 złotostoccy górnicy przybyli do Srebrnej Góry, by wydobywać rudę ołowiu (galenit) zawierającą 1% srebra. W 1425 roku oddziały husyckie wstąpiły na teren znajdujący się w pobliżu miasta i siały ogromne spustoszenie. Podczas wojen zniszczeniu uległ zamek. Złoty Stok znajdował się we władaniu rodu Peterswalde od 1427 roku do 1465 roku kiedy to został sprzedany opactwu w Kamieńcu Ząbkowickim. Henryk Starszy nadał miastu prawo niższego sądownictwa w 1467 roku.