Podczas drugiej dekady XX wieku nastąpił gwałtowny rozwój sieci kolei wąskotorowych na terytorium Maroka Francuskiego, jak i Maroka Hiszpańskiego. Na terytorium Maroka Francuskiego wybudowano sieć kolei wąskotorowych 600 mm o długości około 1200 km. Linie służyły głównie do celów militarnych. Rozbudowa sieci zakończyła się w 1935 roku – łączna długość linii wynosiła ponad 1700 km.
W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku powstała istniejąca do dziś sieć linii normalnotorowych. Powstały wówczas linie:
Casablanca – Kenitra (oddana do użytku w 1925 roku), Casablanca – Sidi Kasim (oddana do użytku w 1925 roku), Casablanca – Marrakesz (oddana do użytku w 1936 roku), Tanger – Fez (otwarta w 1928 roku), Wadżda – (otwarta w 1927 roku), po konflikcie marokańsko-algierskim linia została zamknięta; w ostatnich latach kursują na niej pociągi turystyczne, Oran – Wadżda (otwarta w 1922 roku), po konflikcie marokańsko-algierskim linia została zamknięta, Wadżda – Taza – Fez (ukończona w 1934 roku).
Po uzyskaniu niepodległości w 1956 roku na terytorium Maroka istniała