Józef Zbigniew Białek (ur. 21 maja 1930 w Zbyszycach, zm. 27 października 2018 w Krakowie) – polski historyk i krytyk literatury. W swojej pracy naukowej zajmował się w szczególności literaturą polską okresu międzywojennego oraz literaturą dziecięcą i młodzieżową. Profesor Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie.
Życie Urodził się 21 maja 1930 we wsi Zbyszyce pod Nowym Sączem. Po drugiej wojnie światowej Białek przeniósł się do Nowego Sącza i tam uczęszczał do gimnazjum im. Króla Bolesława Chrobrego. Po ukończeniu szkoły średniej studiował polonistykę na krakowskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej w latach 1950–1953. Następnie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1955 uzyskał tytuł magistra. Jako historyk literatury zadebiutował w 1955 artykułem „Kult Mickiewicza w szkołach Galicji”, który ukazał się w czasopiśmie Głos Nauczycielski. Doktorat uzyskał w 1962 r. pracą „Działalność krytycznoliteracka Ludwika Frydego na tle dyskusji o literaturze i krytyce w latach 1929–1939” (promotor: Kazimierz Wyka). Habilitację zakończył w 1968 r. książką „Poglądy krytycznoliterackie Karola Wiktora Zawodzińskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim”. Następnie wykładał w krakowskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej (dziś Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej).