lub kończące się prostymi, początkowo sterylnymi, potem płodnymi wydłużeniami wystającymi 100–200 μm. Komórki konidiotwórcze (4–) 5–15 (–23) × (2,5–) 3–4 (–4,5) µm, butelkowate i nierównoboczne lub ampułkowate i symetryczne lub z wygiętą szyjką, pojedyncze lub w okółkach po 2–3 (– 5). Konidia tworzą się w maleńkich główkach o średnicy poniżej 30 µm, mają wymiary (3,5–) 4–6 (–8,5) × (2,5–) 3–3,5 (–4,5) µm, są elipsoidalne, rzadziej cylindryczne lub jajowate, zielone, gładkie, z kilkoma dużymi lub wieloma małymi gutulami.
Perytecja powstają także na podkładkach o średnicy (0,7–) 1–3 (–4) mm i grubości 0,5–1,5 mm, o poduszeczkowatym lub soczewkowatym, rzadziej innym kształcie. Dolna część podkładek jest centralnie przyczepiona do podłoża, często przypominająca szeroki trzon, bladoomarańczowa. Powierzchnia gładka, z licznymi drobnymi, ale wyraźnymi kropkami ostioli, początkowo o barwie od białej do bladożółtawej, następnie żółtawej, kropki ostioli początkowo bladobrązowawe, po dojrzewaniu stają się oliwkowe do ciemnozielonych, w czasie wydostawania się askospor kolor zmienia się i może być szarożółty, ciemnozielony do czarnego, ostatecznie czerwonawobrązowy. Perytecja (135–) 165–210 (–235) × (90–) 115–170 (–190) µm, kolbowate lub kuliste. Szyjki ostioli o długości 55–66 (–70) μm, płaskie lub wystające na 20 (–30) μm.