Krótkie odnóża wieńczą czteroczłonowe stopy.
Walcowaty, nieobrzeżony odwłok ma gęsto punktowaną i owłosioną powierzchnię. Wierzchołkowe sternity u samca mają wciski z tęgimi szczecinkami. Ósmy sternit u samca jest głęboko na tylnej krawędzi wycięty, u samicy trójkątnie ku tyłowi wystający. Dziewiąty sternit samca jest trójkątnie zwężony i na końcu zaostrzony. Dziesiąty tergit u samicy jest na szczycie zaokrąglony lub trójkątny, a u samca zawsze zaokrąglony. Edeagus ma płat środkowy dobrze odgraniczony od niezmodyfikowanych paramer, a pompka nasienna jest wrzecionowata. Genitalia samicy cechują się spiczastym walwiferem oraz złożoną z krótkiej rurki i okrągłego zbiorniczka spermateką.
Ekologia i występowanie Rodzaj endemiczny dla Nowej Zelandii. Owady te zasiedlają górskie lasy deszczowe z udziałem bukanów, metrosiderosów czy przedstawicieli rodzajów Dracophyllum i Laurelia. Bytują w ściółce i wśród mchów.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 2008 roku przez Volkera Puthza na łamach „Zeitschrift der Arbeitsgemeinschaft Österreichischer Entomologen”. Gatunkiem typowym wyznaczono opisanego w tej samej publikacji K.