Nietypowym rozwiązaniem, stosowanym we wszystkich modelach rodziny GAZ-21, był prędkościomierz wystający ponad deskę rozdzielczą, z półkolistą przezroczystą skalą (wzorowany na wskaźnikach Astra-Dial z modeli Forda z 1954 roku) (por. J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959: Every Model, Year by Year, McFarland, 2008, s.573). Na uboższych wersjach taksówek figurkę jelenia na masce zastępowano przez kroplową metalową ozdobę. Zapewniała ona przy tym większe bezpieczeństwo dla pieszych i jest widywana na samochodach w miejscu oryginalnego jelenia (montowanego z kolei niefabrycznie na samochodach trzeciej serii przez część kolekcjonerów).
Bazowym modelem miał być M-21 (bez oznaczenia literowego), wyposażony w nowy silnik górnozaworowy o pojemności 2445 cm³ i mocy maksymalnej 70 KM oraz automatyczną transmisję hydromechaniczną, z trzystopniową przekładnią planetarną. Prędkość maksymalna tej wersji wynosiła 125 km/h. Towarzyszyła jej nieliczna wersja eksportowa M-21Je (ros. М-21Е) z silnikiem wzmocnionym do 80 KM. Samochodów z automatyczną przekładnią wyprodukowano jednak niewiele – około 700, a ich użytkownicy borykali się z problemami z serwisowaniem przekładni i zaopatrzeniem w olej do nich (samochody te można było serwisować tylko w Moskwie, Leningradzie i Gorkim)Iwan Padierin, Maszyna 21, w: „AwtoRewju” nr 20/2006, , s.124.