Zaś w latach 1968–1969 był basistą zespołu Ex Aequo, utworzonego przez Romana Burchackiego po rozpadzie Pechowców, a w którym występowali również: Wojciech Meller (śpiew, gitara) i Marek Strzałkowski (perkusja). Wiosną 1971 roku za namową Przemysława Lisieckiego, dołączył do grupy Wojciecha Skowrońskiego Blues Trio – w miejsce Kazimierza Plewińskiego. W 1971 roku dokonał wraz z zespołem swych pierwszych nagrań radiowych i po raz pierwszy gościł na deskach festiwalu opolskiego (IX KFPP). Trio Skowrońskiego wystąpiło m.in. podczas „Karnawałowych Spotkań Muzycznych” (1971) i II Lubelskich Spotkań Wokalistów Jazzowych (4-6 czerwca 1971) – zyskując większe powodzenie, niż dotychczas. W 1972 roku lider zdecydował się na powiększenie składu zespołu i zmianę nazwy. Pod szyldem Blues & Rock Wojciecha Skowrońskiego, grupa wystąpiła dn. 20 października 1972 roku podczas festiwalu Jazz Jamboree, który zarejestrowano i z którego wybrano utwory na EP-kę pt. Blues & Rock, Wojciech Skowroński (No Sense In Worrying z rep. Otisa Spanna i Precious, Precious (Paraphrase) z rep. Isaaca Hayesa), która uznawana jest dziś za pierwszą płytę koncertową w Polsce. W styczniu 1973 roku basista nagrał z zespołem jego debiutancki longplay zatytułowany Blues & Rock (XL/SXL 0799). Największe przeboje formacji Skowrońskiego z tego okresu działalności to m.in.