Bój pod Jeżowem – wrześniowe walki polskiej 30 Poleskiej Dywizji Piechoty z wojskami III Rzeszy.
Sytuacja ogólna 7 września dowództwo nad południową grupą Armii „Łódź”, w składzie 2., 28. i 30 Dywizja Piechoty oraz Wołyńska Brygada Kawalerii objął gen. Wiktor Thommée. Następnego dnia stoczono zwycięską bitwę pod Wolą Cyrusową z zabiegającymi od północnego skrzydła siłami niemieckich 24. i 10 Dywizji Piechoty. Tymczasem z kierunku marszu Armii maszerowały fale rozbrojonych żołnierzy polskich podążające do domów, a puszczonych wolno przez Niemców. Była to ciężka próba odporności psychicznej dla oddziałów pozostających w szeregach. Gen. Thommée nie miał informacji o ruchach Armii „Poznań” ani o sytuacji Armii „Prusy”. Niewiele też wiedział o przeciwniku. W tym położeniu wysłał ppłk. dypl. Mieczysława Wilczewskiego do Warszawy po rozkazy do dalszego działania. Sądził, że w Warszawie jest Naczelne Dowództwo, a jeśli nie, to w każdym razie będzie tam gen. Juliusz Rómmel ze sztabem i w łączności z Naczelnym Dowództwem. Po południu 8 września gen. Thommée powziął decyzję ogólnego odwrotu swych wojsk do lasów skierniewickich.