Pośród nich można rozpoznać m.in.: Wilhelma II, Paula von Hindenburga, Friedricha Eberta, Gustava Noske, Wolfganga Kappę, Karla Liebknechta (politycy Republiki Weimarskiej); Karla Marxa, Włodzimierza Lenina, Karola Radka (rosyjscy i radzieccy socjaliści); Alberta Einsteina (naukowiec kojarzony ze środowiskiem lewicowym); Raoula Hausmanna, Johna Heartfielda, Wielanda Herzfelde, George'a Grosza, Johannesa Baadera oraz samej Hanny Höch (dadaiści); Theodora Däublera Elsę Laskar-Schüler, Maxa Reinhardta, Käthe Kollwitz, Niddy Impekoven, Sent M'Ahesę i Astę Nielsen (tancerki, ludzie filmu, artyści niedadaistyczni). Postaci rozrzucone są po planszy bez określonej kompozycji ani hierarchii. Twarze niektórych osób są zniekształcone, inne mają głowy przyklejone do cudzych torsów. Wymieszane są elementy ciała kobiet i mężczyzn, dzieci i dorosłych. Szczególnie prześmiewczo potraktowana jest osoba cesarza Wilhelma II, któremu Höch intencjonalnie odbiera cesarski majestat. Dla przykładu, w jednym z ujęć, jego charakterystyczne wąsy zastąpiły pomniejszone sylwetki dwóch zapaśników. Oprócz ludzi, znajdują się tu też zwierzęta, m.in. słoń, konie, mrówka i okapi. Figury wymieszane są z urywkami tekstów, które oddają nerwową atmosferę tamtych czasów, np. Anti, Die Große (Wielka). Często pojawia się pośród nich wyraz dada.