Psalterium, psałterium, psalterion (dawniej szaltarz, zaltarz, zołtarz) – dawny instrument muzyczny z grupy chordofonów; rodzaj cytry. Popularny w średniowiecznej Europie, znany w kulturze perskiej i hebrajskiej od starożytności; zaczął zanikać w epoce renesansu. Odmianą psalterium jest cytra uderzana – cymbały.
Budowa i technika gry Terminem psalterium określano w średniowieczu instrumenty składające się z płaskiego pudła rezonansowego i równolegle nad nim rozciągniętych strun. Kształt korpusu – w zależności od czasu zbudowania i regionu geograficznego – był trapezoidalny, prostokątny lub trójkątny; na średniowiecznych malowidłach i ilustracjach często ma kształt tzw. świńskiej głowy – trójkąta ze ściętymi narożnikami i wklęsłymi krawędziami dwóch boków, a czasami formę ptasiego skrzydła (półpsalterium, ). Kilka strun (pojedynczych bądź w potrójnych chórach) rozpiętych było nisko nad płytą rezonansową, na dwóch szerokich podstawkach. Struny wykonywano z metalu (mosiądzu, srebra lub miedzi) lub z jelit zwierzęcych. Instrument nigdy nie miał znormalizowanego stroju. W płycie rezonansowej znajdował się przynajmniej jeden otwór rezonansowy (w „świńskiej głowie” trzy lub cztery) ozdobiony rozetką.