etapem, na którym często staje się bardziej podobna do siebie niż do tego, czego oczekują od niej inni. Z tego wyrasta świetne pisanie piosenek. Na swojej pierwszej solowej płycie Beth Gibbons eksploruje dokładnie ten teren, jego macierzyństwo, niepokój, menopauzę, śmiertelność; jego czasami oszałamiającą trajektorię”.
W ocenie Siobhán Kane z dziennika The Irish Times Gibbons „skierowała smutek i traumę w medytację o metamorfozach, która jest zarówno jasna, jak i rozrzewniona”. Metamorfozy nasunęły recenzentce skojarzenia z Owidiuszem, biorąc pod uwagę, że jego poemat narracyjny badał "pierwotny chaos" tego, czym jest życie i umieranie.
Anthony Fantano stwierdził, że album Gibbons jest „absolutnie wspaniały i poruszający”.
Według Alexisa Petridisa z dziennika The Guardian piosenki Gibbons „siedzą w jesiennym mroku, ale od czasu do czasu są pokryte ciepłem i światłem”, zaś „Lives Outgrown, będący ucieczką od mrocznych chwil wieku średniego, jest czasami wymagający, często piękny i niezmiennie porywający”.