Niezależnie od stosunku Spenglera do rządów hitlerowskich, Zmierzch Zachodu uczynił go „guru skrajnej prawicy” okresu dwudziestolecia międzywojennego.
Po II wojnie światowej Spengler, podobnie jak i Nietzsche, stał się w Niemczech filozofem niepożądanym. Społeczeństwo niemieckie miało już dosyć walki o byt i oraz idei światowej potęgi. Owa powściągliwość trwała jeszcze w latach 70. i 80. XX wieku. Po upadku komunizmu i ustaniu konfliktu na linii Wschód-Zachód Spengler ponownie wrócił do dyskusji, w prasie, radiu i wydawnictwach ponownie podjęto jego myśli. Podobnie stało się za sprawą zamachów z 11 września 2001 roku, które wzmogły obawy przed przyszłością oraz pogłębiły nastroje niepewności. Popularnym obecnie określeniem tego nie jest już jednak „upadek Zachodu”, ale mówi się, za Huntingtonem, o zderzeniu cywilizacji, czasem także o „wojnie cywilizacji”, w którą nieuchronnie zostało zaangażowane społeczeństwo zachodnie.
Do dziedzictwa Zmierzchu Zachodu nawiązują przedstawiciele europejskiej nowej prawicy, umieszczając Spenglera obok Martina Heideggera i Carla Schmitta wśród głównych źródeł inspiracji.