Bizantyńscy wygnańcy na Malcie Jak wynika z fragmentów dwóch historyków, Malta była miejscem wygnań. W Historia syntomos patriarcha Nicefor szczegółowo opisuje, jak cesarz Herakliusz wysłał Teodora, magister według rangi, na wyspę Gaudomelete, nakazując dux tego miejsca, aby ten ostatni amputował Teodorowi jedną stopę po przybyciu. To pokazuje, że przed 637, rokiem buntu, który doprowadził do wygnania i Teodora, Malta mogła być rządzona przez oficerów wojskowych, podobnie jak Sycylia i Włochy. Kronikarz Teofanes opisuje, jak w roku 790 cesarz Konstantyn VI ukarał przywódców buntu w piętnując ich twarze i zsyłając przywódców na Sycylię i „inne wyspy”.
Administracja
Rząd cywilny Znaleziono pieczęć datowaną na VIII wiek, należącą do Nicetasa, archonta i drungariosa z Malty (, + Nikētas dronggariōs kaì árkhonti Melétēs), z czego niektórzy historycy wnioskują, iż Malta mogła być rządzona przez wysokiego rangą urzędnika marynarki wojennej, dowodzącego małą flotą. Inni historycy wyszli poza tę analizę, twierdząc, że Malta była bazą ważnej eskadry morskiej znajdującej się pod bezpośrednią kontrolą cesarską, a nie lokalną.