Wtóruje mu Elisabeth Woronzoff z PopMatters, według której występ Gibbons jako sopranistki w Symphony of Sorrowful Songs jest „równie poruszający, co imponujący”.
Jayson Greene z magazynu Pitchfork analizując wykonanie III symfonii Góreckiego i udział w nim Gibbons zauważył, że „jej głos, od momentu pojawienia się nad zapierającą dech w piersiach mgłą smyczków w pierwszej części, jest wciągający i bliski uchu”. Jeden z tekstów symfonii jest głosem ma kobiety wołającej o swoje zamordowane dziecko, a Gibbons „wydobywa to drżące niebezpieczeństwo akurat na powierzchnię”. W podsumowaniu autor stwierdza, że „jest coś wspaniałego w tym, co osiągnęli Gibbons, Penderecki i Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia: Udało im się sprawić, że Symfonia pieśni żałosnych jest mroczna, a nawet groźna”.
Również Simon Tucker z magazynu Louder Than War zwrócił uwagę na energię wykonawczą Beth Gibbons, która „pozwala słuchaczom nie mówiącym po polsku natychmiast zespolić się z tematami i emocjami, które wywołuje tekst. Jest to wykonanie przesiąknięte patosem i kruchym pięknem.