W 1976 roku Perczatkin wraz ze swoimi współpracownikami Wasilijem Patruszewem, W. A. Burlaczenką i Władimirem Stiepanowem nawiązał kontakt z dysydentami w Moskwie i otrzymał zalecenia „skierowania fali emigracji w zorganizowany kierunek”. W tym samym roku do Nachodki przybył przedstawiciel Moskiewskiej Grupy Helsińskiej L.V. Woronina. Od tego roku Perczatkin aktywnie zabiegał o masowy wyjazd zielonoświątkowców z ZSRR. W tym samym roku Perczatkin wysłał apele do ONZ, Światowej Rady Kościołów i głów państw podpisujących Porozumienia Helsińskie, w których mówił o ciągłych prześladowaniach wiernych w ZSRR.
W 1977 wraz z Nikołajem Goretym występował w obronie aresztowanych dysydentów Aleksandra Ginzburga, Jurija Orłowa i Anatolija Szarańskiego, apelując do chrześcijan świata w imieniu zielonoświątkowców. W tym samym roku wraz z innymi chrześcijanami różnych wyznań wziął udział w publicznym strajku głodowym, którego celem było uzyskanie pozwolenia na opuszczenie ZSRR dla prześladowanych chrześcijan.
20 grudnia 1978 roku Perczatkin próbował wysłać za pośrednictwem poczty w Nachodce telegram gratulacyjny do prezydenta Stanów Zjednoczonych Jimmy Cartera z prośbą o zwrócenie uwagi na tych, którzy nie cieszą się wolnością wyznania.