Zealochus – rodzaj błonkoskrzydłych z rodziny gąsienicznikowatych i podrodziny Tersilochinae. Obejmuje trzy opisane gatunki. Wszystkie są endemitami Nowej Zelandii.

Morfologia Błonkówki o ciele długości około 3 mm.

Hipognatyczna głowa ma dość mały nadustek z nabrzmiałą częścią środkową, zarys w widoku grzbietowym za oczami okrągle zwężony, a czułki w widoku bocznym osadzone pośrodkowo, o biczyku u nasady bardzo smukłym, a u szczytu maczugowatym. Silnie zwężone u nasady i skręcone u szczytu żuwaczki mają ząbek górny znacznie dłuższy od dolnego. Żeberko potyliczne jest w pełni rozwinięte.

Śródplecze ma notauli wgłębione po przednio-bocznych stronach tarczy i opatrzone silną zmarszczką podłużną. Lekko sklepiona tarczka ma boczne żeberka podłużne rozwinięte tylko przy samej podstawie. Listewka epiknemialna na górnym końcu zakrzywia się gwałtownie by osiągnąć przednią krawędź mezopleury. Skrzydło przednie ma około 2,5 mm długości. Jego użyłkowanie cechuje się pierwszą żyłką radialną sięgającą do wierzchołka skrzydła, prostym do nieco ostrego kątem między żyłką Rs+2r a sektorem radialnym, krótką i grubą żyłką 2rs-m, silnie antefurkalnym do postfurkalnego umiejscowieniem żyłki 2m-cu oraz zamkniętą od tyłu komórką brachialną. Odnóża są smukłe, zwieńczone niegrzebykowanymi pazurkami.